Van 28 april tot en met 25 juni 2016 vindt in onze expositieruimte de eerste solo-expositie plaats van Joyce ter Weele, getiteld ‘Achter het zichtbare’.

Het werk van Joyce ter Weele (Academie Minerva, 2015) gaat over het avontuur van het kijken en het (opnieuw) betekenis geven aan bekende vormen en ruimtes. Haar werk is intrigerend, mysterieus en hier en daar bevreemdend. Het uitgangspunt in de werken van Joyce is steeds de figuratieve werkelijkheid, zoals zij die vastlegt met behulp van de fotografie. Tijdens het werkproces wisselen figuratie, abstractie en deconstructie elkaar steeds af. Joyce combineert verschillende perspectieven, aangezichten, en dimensies, en plaatst lijnen en vormen ogenschijnlijk lukraak naast elkaar. Uiteindelijk ontstaat er een nieuwe wereld op het doek of papier; een nieuwe ruimte, klaar om bekeken te worden en te worden geduid. De grote vraag bij het werk van Joyce is of het daadwerkelijk te duiden is. Is er in het uitgebeelde een diepere betekenis te ontdekken, of is het uitgebeelde volledig op zichzelf staand?

Joyce heeft een fascinatie voor verlaten plekken, zowel in de natuur als in de verstedelijkte wereld. Denk daarbij aan verlaten flatgebouwen, lege badkamers, open plekken in een verwilderd park. Ze is van mening dat deze plekken geen betekenis meer hebben, omdat functie of gebruik verloren zijn gegaan. Hierdoor krijgen ze in haar ogen een nieuwe schoonheid; de elementen hebben een kans gekregen om deze plekken over te nemen en hun sporen achter te laten. Je zou kunnen stellen dat Joyce hetzelfde te werk gaat als de elementen: zij neemt de verlaten plekken over, en geeft er een nieuwe vorm aan.

Joyce maakt gebruik van haar eigen foto’s die ze construeert en deconstrueert door er verschillende technieken op toe te passen. Zo kiest ze er voor om de negatieven te verknippen, over elkaar te leggen en opnieuw te arrangeren (zoals in het werk op de ramen van onze expositieruimte). Hier maakt ze opnieuw een afdruk van, terwijl ze tijdens het afdrukproces de negatieven bewerkt met ontwikkelvloeistof en een grove kwast. (Het grote, centrale kallitypiewerk in onze galerie is hiervan een voorbeeld.) Naast haar foto-experimenten werkt Joyce met collages en tekeningen. Hierbij is ze altijd bezig met het deconstrueren van de figuratieve werkelijkheid. Joyce’ werk doet in dat opzicht denken aan het werk van surrealisten zoals de schilder Max Ernst en de fotograaf Man Ray. Ook zij namen bestaande objecten en plaatsen als uitgangspunt, en gaven er een nieuwe betekenis aan door middel van een verdraaid perspectief, een andere belichting, of het bewerken van het doek middels frottage of décalcomanie. De surrealisten creëerden bevreemdende situaties en beelden, en in het werk van Joyce gebeurt hetzelfde.

Een vernieuwend aspect in haar werk is de vraag óf er wel een betekenis kan worden gegeven aan de wereld die zij herschapen heeft uit de resten van de verlate en bewerkte plekken. Zij lijkt stil te staan bij het menseigen streven om in zowel figuratieve als abstracte beelden steeds te zoeken naar iets herkenbaars. En daarop volgt onherroepelijk de grote vraag of dat eigenlijk wel nodig is. Moet een vorm of beeld altijd een betekenis hebben? Kan iets volledig op zichzelf staan en nergens naar verwijzen behalve alleen naar zichzelf? En kan het menselijk oog dat ook zien, en begrijpen? Joyce geeft de beschouwer geen uitleg over haar werken en een eventuele betekenis. Zij laat het interpreteren volledig over aan degene die voor haar werk staat. Het is ook om die reden dat haar werken geen titels verdragen. Een titel duidt de inhoud van het werk, en de werken van Joyce zijn qua inhoud onmogelijk in een hoek of categorie te plaatsen.

Daarom krijgt de beschouwer in de solo-expositie ‘Achter het zichtbare’ van Joyce ter Weele zelf de mogelijkheid om een eigen perspectief te ontdekken in haar verassende beeldtaal. Men kan het werk vanuit een vogelvluchtperspectief bekijken, of de lijnen en vormen juist van dichtbij volgen. De beschouwer heeft zo de mogelijkheid om de geschapen ruimte te betreden, en om het gevoel te hebben daadwerkelijk aanwezig te zijn in het werk. En om er eventueel ook zijn betekenis aan te geven.

Naar de kunstenaarspagina van Joyce ter Weele